حدودا ساعت نه صبح رسیدیم ایرانشهر. اونجا ترمینال نداشت و هر تعاونی تو یه خیابونی دفتر داشت . خلاصه هیچ کدوم بلیط نداشتن واسه بندر و به توصیه بومی های همونجا رفتیم ایستادیم کنار جاده کمربندی شهر. البته تویوتاهای دو کابینه ای بودن که میرفتن بندر ولی باز هم بومی ها به بابا میگفتن با اتوبوس برین بهتره ، به خصوص که دختر همراهته و ممکنه راننده از اشرار باشه و وسط راه یه بلایی سر خودت بیارن و دخترت رو بدزدن. الاهی بمیرم برای بابام که هنوز هم از اون روز به عنوان یکی از سخت ترین روزای زندگیش یاد میکنه. بابا تو حال خودش نبود. زیر لب بد و بیراه میگفت و سیگار میکشید...که ای خدا! همه بچه هاشونو میفرستن اروپا و امریکا، اونوقت من باید بچه مو بفرستم اینجا... و نشون به اون نشون که تا ساعت نه شب کنار جاده ایستاده بودیم و دست آخر هم تونستیم با بدبختی سوار یه اتوبوس داغون بشیم که فقط پشت سر راننده جا بود و راننده هم هیبتی تماشایی داشت و البته هر وقت چشمامو باز کردم دیدم از توی آینه زل زده بهم. بابا داغون بود. همونجا تو اتوبوس تصمیمم رو گرفتم. گفتم میرم چابهار! اگه اونجا هم وضع و اوضاع به همین منوال بود یه ببخشین، غلط کردمی میگم و بر میگردم سر خونه زندگیم. نزدیکای صبح رسیدیم چابهار. اینم از قبل بگم که داماد عمه م رییس دانشگاه بود و البته قبول شدنم اونجا به این مساله هیچ ارتباطی نداشت. از ده دوازده کیلومتری چابهار بوی نم و شرجی می اومد. نیمه شب رسیدیم چابهار. یه شهر بندری زیبا زیر نور ماه... که البته تاکسی هاش بیشتر دوو سیلو و اکسنت و ماشینای چشم گربه ای لوکس بودن و البته وانت پیکان. از تعاونی یه ماشین گرفتیم و اومدیم دانشکده .من که نزدیک دو روز چیزی نخورده بودم و چند باری تو ماشین حالم به هم خورده بود و با عرض معذرت به خاطر وضعیت فاجعه بار دستشویی های مخوف بین راه از ترس دستشویی هم نرفته بودم، و از طرفی بیم داشتم هر لحظه بابا نسخه مو باطل کنه و وسط راه بگه بیا از همین جا برگردیم در حالتی شبیه به غش روی تخت خواب پلاژی که داماد عمه م از قبل هماهنگ کرده بود افتادم و دیگه چیزی نفهمیدم. فردا حدود ساعت نه بیدار شدم و چون کارای ثبت نامم رو دکتر از قبل انجام داده بود ، برای انتخاب واحد با بابا رفتم آموزش دانشکده...

فاصله سنی من و بابا بیست و پنج ساله و اون موقع بابا چهل و سه ساله بود و چهره بانمکش باعث میشد خیلی کمتر نشون بده! طوری که کارمند آموزشمون فکر کرده بود بابا هم جزو ورودی های اون ساله و بهش فرم انتخاب واحد داده بود!!! البته بماند که من از داشتن بابای خوش تیپ و راه رفتن کنارش چقدر حال می کردم ولی خیلی از بچه هایی که اون روز ثبت نام من و بابا رو دیده بودند فکر کرده بودند با نامزدم اومدم ثبت نام! بابا دستم رو محکم گرفته بود و یه دور قدرت درست حسابی باهام تو دانشکده زد. نمی دونم چی پشت ذهنش بود ولی احساس می کردم میخواد قبل از تنها گذاشتنم به همه بگه که هی! این دختر منه! وای به روزگارتون که اذیتش کنین یا چپ بهش نگا کنین... خلاصه بعد از انتخاب واحد با بابا رفتیم یه دوری تو شهر و تو منطقه آزاد زدیم. اون روزا اوج رونق منطقه بود و وجود پاساژای بزرگ و شیک اونجا تاثیر خوبی روی بابا داشت.

یادمه عصر اون روز اومدیم با بابا دم میدون قایق دانشکده ... حالا با دیدن فضای دانشگاه و منطقه آزاد و شهر یه کوچولو دل بابا آروم گرفته بود و دیدن دریای بی نظیر عمان آرومش کرده بود و با سابقه ای که از حس و حال شاعری در من سراغ داشت میدونست که این فضا رو دوست دارم و میخوام بمونم. ولی باز هم دلش به موندنم رضا نبود. همین طوری که داشتیم قدم میزدیم گفت: ببین بابا! موندن اینجا شرط داره! شرط اولش اینه که باید زود کلک درستو بکنی! سر هفت ترم نهایتا هشت ترم تموم میکنی بر میگردی...نکنه یه وقت خیلی بهت خوش بگذره بخوای لفتش بدی! تازه فوق لیسانس هم باید قبول شی... چشمی گفتم و گفت:نه دیگه ! یه شرط دیگه هم هست! نیای فردا دست یه علیمردانی رو بگیری بیای خونه که آره! ما به تفاهم رسیدیم و میخوایم ازدواج کنیم! اصلا از این صحبتا نیس! اینجا سه تا رشته هست: زبان و مدیریت و دریانوردی... هر سه تاش هم از نظر من به درد تو نمی خوره... این چشمت رو بلند تر بگو بشنوم! در حالی که با مشاهداتی که از صبح داشتم و دیدن وجنات همکلاسی ها و همدانشکده ای ها تقریبا خودم هم به این نتیجه رسیده بودم که نیمه گم شده من هر کجای این عالم که باشه، اینجا نیست ولی در عین حال ته دلم باز هم کور سوی امیدی بود ، دوباره چشمی گفتم و بابا بعد از یه کم فکر کردن گفت: این شرط آخره! باید چادر سرت کنی! چشمای بابا میدرخشید. فکر کرد که الانه که بگم نه و نمی کنم و بگه خوب ساک و بار و بندیلت رو ببند برگردیم... ولی من باز هم چشمی گفتم و بابا دیگه هیچ حرفی نزد. میدونست مرام دارم و سر قولم میمونم.بخشکی شانس! خیلی از بچه چادری ها بعد از رفتن پدر و مادرشون چادرها رو گذاشتن تو چمدونشون تا موقع برگشت سر کنن! حالا من باید بعد از رفتن بابام چادر بپوشم! مهم نبود! به هر حال اونجا یه شهر کوچیک بود . فردا صبح طبق برنامه کلاس داشتم. بچه های ورودی ما رو دو گروه کرده بودند:گروه الف و گروه ب! من تو گروه الف بودم. چادر به سر وارد ساختمان دپارتمان زبان شدم و از یه پسر نسبتا ریزه با پوست قهوه ای تیره و چشمای خیلی درشت و مژه های خیلی بلند و ابروهای کم پشت و پخش و پلا با چند تا جوش سرسیاه بزرگ رو هر دو تا گونه هاش و موهای فرفری و بینی درشت و دندونای سفید ولی فاصله دار در حالیکه شک داشتم اصلا فارسی بلد باشه پرسیدم: ببخشین کلاس گرامرگروه الف اینجاست؟ و اونم که انگار از دیدن یه آدم به این سفیدی تعجب کرده بود گفت:سلام ! من هم گروهی شما هستم ! کلاس هم اینجاس...

کی میدونه! شاید اون روز این همکلاسیم که بچه ها به خاطر رنگ پوستش بهش میگفتن خرما و برای من به یاد آورنده کونتا کینته ، قهرمان افریقایی داستان ریشه ها بود، احساس کرده بود نیمه گمشده شو دیده...